april 2018Les liaisons Dangereuses
oktober 2017Mocht je die dag aan me denken
december 2016Wit is altijd schoon
april 2016The Blue Room
november 2015Een Zomerdag
september 2014Het Knijtejong
november 2013Tramlijn Begeerte
oktober 2012De Piano
mei 2012Koning Lear
november 2011Aprilse Grillen
april 2011Wie is er bang van Virginia Woolf?
oktober 2010De Stoel van Stanislavski
september 2009Rennen
november 2008Oscar en mammie Roos

Tramlijn Begeerte

Van
Tennessee Williams
Regie
Vivane Corthals
Locatie
De Orangerie
Vekenstraat 3
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 5 oktober 2012
9 november 2013
10 november 2013
15 november 2013
16 november 2013

Tramlijn Begeerte gaat over de culturele botsing tussen Blanche DuBois, een verarmde en labiele ‘Southern Belle’, en Stanley Kowalski, een brutale en dierlijke vertegenwoor-diger van de stedelijke immigrant-arbeider. Deze twee figuren staan symbool voor de wanhoop van de verpauperde bourgeoisie versus the American Dream van de hoopvolle immigrant. Een thema dat tot op vandaag nog steeds uiterst actueel is.

A Streetcar Named Desire werd in 1948 bekroond met de Pulitzer-prijs voor drama. Het stuk werd in 1951 verfilmd in een regie van Elia Kazan met in de hoofdrollen Marlon Brando en Vivien Leigh, die een Oscar kreeg voor haar rol als Blanche.

Bekijk alle fotos

De Piano

Van
Knarf Van Pellecom
Regie
Roland de Blende
Locatie
Gemeentelijke academie voor muziek, woord en dans
Kasteelstraat 162
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 5 oktober 2012
Zaterdag 6 oktober 2012
Vrijdag 12 oktober 2012
Zaterdag 13 oktober 2012
Zondag 14 oktober 2012

De theaterteksten van Knarf Van Pellecom vallen op door hun eenvoud maar maken o zo veel intonaties en interpretaties mogelijk. Ze kenmerken zich steevast door een sterk opgebouwde spanningsboog die al dan niet via een verrassende plotwending voor een onverwachte ontknoping of een anticlimax zorgt, die het hele stuk en de interpretatie ervan op zijn kop zet. Zo ook De Piano, dat we het best kunnen omschrijven als een driehoeksdrama.

De Piano werd op 6 februari 1998 gecreëerd door het Raamtheater. Ingaan op het hoofdthema, incest, zou te veel van de plot verraden en daarom beperken we ons hier tot de vermelding ervan. Een ander belangrijk thema is de mythe van het kunstenaarschap. Hoever deze mythe en de koestering ervan kan leiden, blijkt aan het einde van het stuk. Joran, die de perfectie en de totale harmonie nastreeft, koestert een romantisch kunstenaarschap en zet pas iets op papier als het perfect is. ‘Ik ben een perfectionist,’ zegt hij. ‘Mijn muziek moet perfect zijn. Af.’ Mede hierdoor is hij door de jaren heen ironisch genoeg in een soort van getormenteerd kunstenaarschap beland. ‘Kunst mag je niet dwingen,’ wijst Charissa hem terecht. ‘Die ontstaat uit een drang om te creëren. Niet uit dwang.’ Maar in plaats van zijn vlucht uit de wereld en zijn verlangen iemand te zijn aan te grijpen en tijdens het creatieproces te verwerken, raakt hij door zijn lijden en zijn Weltschmerz geblokkeerd.

Hoewel de kunstenaar niet per definitie gevangen hoeft te zitten in deze mythe en een gedemystificeerd kunstenaarschap mogelijk en zelfs wenselijk is, zit Joran er wel degelijk in gevangen.

Daarnaast zitten Joran, Charissa en Calictus gevangen in een driehoeksrelatie. Als mensen in een driehoeksverhouding verstrikt zijn geraakt en er moeilijk uit los kunnen komen, schrijft relatietherapeute Carolien Roodvoets, dan is de beste weg afstand nemen en bij jezelf te rade gaan. Daarvoor moet je de ander durven los te laten. Krampachtig de ander proberen vast te houden, betekent meestal dat je de ander verliest. Of en hoe de ‘spelers’ in dit driehoeksdrama elkaar loslaten of vasthouden, laten we u graag zelf ontdekken.

Joran, Charissa en Calictus bevinden zich in een crisissituatie. Alle facetten van hun persoonlijkheid worden zichtbaar : de mooie en minder mooie, de sterke en zwakke kanten. Deze facetten maken De Piano tot een intrigerende zoektocht naar mogelijke interpretaties voor spelers, regieassistente en regisseur en tot een boeiend kijkstuk voor de toeschouwer. Daarbij kiezen we voor een scenografie, die niet alleen de thematiek beklemtoont maar ook de beperkingen en de begrenzingen van de thema’s blootlegt.

Bekijk alle fotos

Koning Lear

Van
William Shakespeare - bewerking Marc de Corte
Regie
Jos Van Geel
Locatie
Gemeentelijke academie voor muziek, woord en dans
Kasteelstraat 162
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 11 mei 2012
Zaterdag 18 mei 2012
Vrijdag 12 mei 2012
Zaterdag 19 mei 2012

De laatstejaarsleerlingen van de toneelafdeling van de Gemeentelijke Academie voor Muziek, Woordkunst en Dans brengen u in samenwerking met Theater Alternatief de turboversie van ‘Koning Lear’ in een bewerking van Marc de Corte. Met als vertolkers Margot Claeys, Jolien Contryn, Sofie Haesen, Dorien Meskens, Ellen Van den Broeck, Lea Van der Beken, Diede van Muylder en Marieke Willems.

Fotoalbum


Bekijk alle fotos

Aprilse Grillen

Van
Matthew Barber
Regie
Roland de Blende
Locatie
Gemeentelijke academie voor muziek, woord en dans
Kasteelstraat 162
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 25 november 2011
Zaterdag 26 november 2011
Vrijdag 2 december 2011
Zaterdag 9 december 2011
Vrijdag 3 december 2011
Zaterdag 10 december 2011

Aprilse Grillen is een theaterbewerking uit 2000 van de roman De betovering van april (The Enchanted April) van Elizabeth von Arnim uit 1922. Zonder de plot en de afloop al te veel prijs te geven, kunnen we zeggen dat het verhaal gaat over vier vrouwen die in het tijdsbestek van één maand een transformatie ondergaan en elk op eigen wijze een nieuwe manier ontdekken om te leven en lief te hebben. Het stuk werd in 2003 opgevoerd op Broadway en werd gelijk genomineerd voor een Tony Award voor het beste toneelstuk.

Het verhaal speelt in 1922. De Eerste Wereldoorlog is net voorbij, de tijden zijn veranderd of aan het veranderen : het Victoriaanse tijdperk ligt achter de rug, de roaring twenties zijn ingezet, de emancipatiebeweging is volop aan de gang. Vrouwen ouder dan dertig, die eigenares van een woning zijn of de echtgenote van een woningeigenaar, hebben in Engeland nog maar stemrecht sinds 1918 – algemeen stemrecht wordt pas in 1928 ingevoerd. Het aantal oorlogsweduwen, stuk voor stuk huisvrouwen die nergens heen kunnen, is aanzienlijk.

Is Aprilse Grillen dan nog wel actueel? Die vraag hebben we ons bij de keuze van het stuk ook gesteld. We kwamen tot de vaststelling dat de meeste personages niet alleen af te rekenen hebben met verlies (een kind, een echtgenoot, een ouder) en pijn in een veranderende wereld.

Maar Aprilse Grillen is ook en vooral een universeel verhaal over vier vrouwen : twee zijn getrouwd, twee ongetrouwd, maar alle vier koesteren ze bewust of onbewust een onvervuld verlangen naar een ander, beter leven zoals wij dat ook in de 21ste eeuw nog kennen – kijk maar naar de talloze zelfhulpboeken over een rijker, gelukkiger en betekenisvoller leven. Misschien met deze nuance dat deze vier vrouwen op zoek gaan naar de vervulling van hun leven in een tijd waarin dit niet zo voor de hand lag om de pijn te helen, die onder alle pijn ligt : de pijn dat we allemaal, zoals Rilke het uitdrukt, ‘onuitsprekelijk alleen’ zijn. Zij zetten daadwerkelijk de stap en leiden zo hun transformatie in. Met dit in het achterhoofd kunnen we stellen dat de thematiek brandend actueel is. De tijd waarin het verhaal speelt, de setting en het decor doen er dan ook niet echt toe.


Wie is er bang voor Virginia Woolf

Van
Edward Albee
Regie
Roland de Blende
Locatie
Gemeentelijke academie voor muziek, woord en dans
Kasteelstraat 162
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 23 april 2011
Zaterdag 23 april 2011
Zaterdag 30 april 2011
Zondag 1 mei 2011
Zaterdag 7 mei 2011
Zondag 8 mei 2011

George, zesenveertig, hoofddocent geschiedenis, en zijn vrouw Martha, tweeënvijftig, hebben het idealistische jonge stel Nick en Honey uitgenodigd om nog een laatste borrel te drinken na het faculteitsfeestje van Martha’s vader. Resultaat: een lange avond stevig drinken, die uitmondt in een nachtmerrie van verraad en onthullingen. Drank, illusies, seks en verbale beschuldigingen worden ingezet om de te pijnlijk geworden realiteit niet onder ogen te hoeven zien.

Tijdloos en actueel

Zoals we in onze uitnodiging schreven, is Wie is er bang voor Virgina Woolf? tijdloos en nog altijd actueel. En daarmee doelden we heus niet op het overlijden van hollywooddiva Elizabeth Taylor, die voor haar legendarische vertolking van Martha een Oscar won.

Edward Albee schreef het stuk in 1962, dat het jaar daarop werd bekroond met de Tony Award en de New York Drama Critics’ Circle Award voor beste toneelstuk. Het werd in 1963 ook geselecteerd voor de prestigieuze Pulitzerprijs voor drama, maar die nominatie werd verworpen wegens het gebruik van schuttingtaal en seksuele thema’s. Wie is er bang voor Virgina Woolf? was en is controversieel en uitdagend en veroorzaakte destijds een ware sensatie door de krachtige thema’s die het behandelde. Wat precies maakt dit stuk dan tijdloos en actueel?

De welbespraakte George en Martha, misschien wel het meest bekende theaterkoppel, staan symbool voor de Amerikaanse cultuur en de mislukking van de American Dream. Het is dan ook geen toeval dat ze dezelfde voornaam dragen als het allereerste Amerikaanse presidentspaar George en Martha Washington. Albee biedt de toeschouwer een inkijk in het huwelijk van George en Martha enerzijds en in dat van Nick en Honey anderzijds en rekent meedogenloos af met het ideaalbeeld van het gelukkige gezinnetje, dat in het Amerika van de jaren 50 werd gepredikt door zowel politici als media – denk maar aan populaire televisieseries als Lassie en I love Lucy.

Drank als symbool

George en Martha zijn niet in staat met elkaar op normale wijze te communiceren. In plaats daarvan nemen ze hun toevlucht tot drank en beledigingen. Dit is gemakkelijker dan eerlijk te zijn tegenover elkaar en hun ware gevoelens te tonen – let maar eens op de vele toespelingen op het spel met waarheid en illusie dat George en Martha spelen.

Fotoalbum


Bekijk alle fotos

De stoel van Stanislavski

Van
Guido Van Meir
Regie
Renaat Moeyersoon
Locatie
welzijnscentrum Herfstdroom, feestzaal OCMW
Groenlaan 1
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 15 oktober 2010
Zaterdag 16 oktober 2010
Vrijdag 22 oktober 2010
Zaterdag 23 oktober 2010
Vrijdag 29 oktober 2010
Zaterdag 30 oktober 2010

Zeven acteurs dromen van een rol in het nieuwste toneelstuk van Jari Keyszer, de regisseur die berucht is voor zijn audities waarbij acteurs achterblijven met blauwe plekken en gekraakte botten, maar vooral gekwetst tot in het diepste van hun ziel. Vol moed en hoop beginnen de zeven acteurs aan hun auditie. Opgejut door Jari Keyzer en zijn assistente worden ze tot het uiterste gedreven voor de ultieme opdracht: gaan zitten op een stoel. Wie het langst op de stoel blijft zitten, krijgt de rol.

Woord van de regisseur

Wanneer Alternatief mij voorstelde om De stoel van Stanislavski te regisseren, heb ik geen seconde getwijfeld. Niet omdat ik dit stuk al eens eerder heb geregisseerd, maar vooral omdat de inhoud mij altijd is blijven boeien. Wraak nemen op iemand die je vernederd heeft, die je sadistisch behandeld heeft, smaakt altijd zoet. Mensen die menen dat ze, omwille van hun machtspositie, zich alles kunnen veroorloven, kunnen eigenlijk niet genoeg ‘te grazen genomen worden’. Over een actueel stuk gesproken…

Maar De stoel van Stanislavski is ook een geweldige uitdaging voor een jonge cast. Sommige leden van die cast moeten bijzonder ver gaan in de inleving van hun personage. Het is bijzonder boeiend voor een regisseur om te mogen meemaken hoe bepaalde acteurs/ actrices hun grenzen kunnen verleggen. Als Stanislavski-fan intrigeerde de titel van het stuk mij uiteraard onmiddellijk. Dat er regisseurs zijn die de methode van Stanislavski bullshit vinden, is hun goed recht. Maar wat ik schitterend vind van Guido Van Meir is dat hij een regisseur ten tonele brengt die het schijt heeft aan Stanislavski maar die dan wel gebruik maakt van een van zijn bekendste improvisatieoefeningen.


Rennen

Van
André Velghe
Regie
Roland de Blende
Locatie
Gemeenschapscentrum de Pit
Platte put 16
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 11 september 2009
Zaterdag 12 september 2009
Vrijdag 18 september 2009
Zaterdag 19 september 2009
Vrijdag 25 september 2009
Zaterdag 26 september 2009

Rennen is oorspronkelijk een zeer poëtisch geschreven stuk. Dit is niet verwonderlijk gezien de achtergrond van de auteur en zijn voeling met poëzie. Het stuk is bovendien sterk gedateerd. Zoals de auteur in zijn regieaanwijzingen aangeeft, speelt het stuk ‘op onze dagen’ (sic). Vandaar dat we in de geest van de auteur besloten het geheel een hedendaags, modern en universeel tintje mee te geven. Roland De Blende : ‘Bij de eerste lezing werd ik vooral getroffen door de familiale conflicten en het beeld van het porseleinen servies dat aan de oudste van het gezin wordt doorgegeven. Familieconflicten zijn van alle tijden. Dus daarmee gingen we vol aan de slag. Het doorgeven van een servies is evenwel niet meer van deze tijd. Heel wat jeugdige toeschouwers zouden de betekenis van dit mooie beeld misschien niet ten volle vatten. Vandaar dat ik voor een andere invulling koos.’

Wat die invulling uiteindelijk werd, laten we u zelf ontdekken.


Oscar en Mammie Roos

Van
Eric-Emmanuel Schmitt
Regie
Roland de Blende
Locatie
Gemeentelijke academie voor muziek, woord en dans
Kasteelstraat 162
9255 Buggenhout
Speeldata
Vrijdag 28 november 2008
Zaterdag 29 november 2008
Vrijdag 5 december 2008
Zaterdag 6 december 2008
Vrijdag 12 december 2008
Zaterdag 13 december 2008

Oscar et la dame Rose van Eric-Emmanuel Schmitt gaat over de tienjarige Oscar die vanuit zijn ziekbed brieven aan God schrijft. Eigenlijk is het een roman in briefvorm, maar de tekst is zo scenisch geschreven dat hij zich uitstekend leent voor een opvoering op de planken. Een uitdaging die we met Theater Alternatief enthousiast aangingen.

Schmitt (1960) is een van Frankrijks succesvolste roman-, verhalen- en toneelschrijvers van het ogenblik. Wereldreligie speelt een belangrijke rol in zijn werk. In De cyclus van het onzichtbare tracht hij religie en cultuur te harmoniseren. Oscar en oma Rozerood (over het christelijke geloof) is het derde deel van deze cyclus, die verder nog bestaat uit Milarepa (over het Tibetaanse boeddhisme), Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran (een modern en intelligent sprookje over het soefisme en het judaisme, verfilmd met in de hoofdrol Omar Scharif) en Het kind van Noach (een vergelijking tussen het judaisme en het christendom). Afgelopen oktober is men in ons land overigens begonnen met de verfilming van Oscar et la dame Rose.

We wensen u alvast veel kijk- en luisterplezier als u de komende minuten Oscar en mammie Roos stukje bij beetje - of moeten we zeggen : brief per brief ? - leert kennen.